Dziennik Wdzięczności

W 2016 roku badaczki z University of Roehampton i University College London przeprowadziły eksperyment na 119 młodych kobietach, przydzielonych do grup losowo — tak, żeby wynik nie zależał od tego, kto się do której zapisał. Uczestniczki prowadziły dziennik wdzięczności przez dwa tygodnie, po zaledwie kilka minut dziennie.

Po tych dwóch tygodniach zanotowano u nich wyższy poziom dobrostanu, więcej optymizmu, lepszą jakość snu i niższe ciśnienie krwi. Grupa kontrolna, która opisywała zwykłe wydarzenia dnia, tych zmian nie miała.

Zwykle porzucamy nie dlatego, że brakuje nam silnej woli, ale dlatego, że po tygodniu nic wielkiego się nie stało — a potem jedna przerwa daje poczucie, że i tak już nie wyszło. Badanie University College London na 96 osobach pokazuje, że tydzień to po prostu zbyt wcześnie: nowe zachowanie zaczyna dziać się samo po 18 do 254 dniach, mediana to 66.

To samo badanie przynosi drugą dobrą wiadomość: opuszczenie jednego dnia nie cofa postępu. A dziennik jest niedatowany — nie ma pustych stron do nadrobienia ani daty, która wyrzuca Ci tygodniową przerwę. Wracasz tam, gdzie skończyłaś, i nic się nie marnuje.

To najczęstsza przeszkoda na samym początku. Dlatego każda strona w dzienniku ma gotową strukturę: trzy powody do wdzięczności z miejscem na krótkie „dlaczego”, pytanie do refleksji, podsumowanie dnia i afirmacja.

Każdego dnia pytanie jest inne, więc nie musisz szukać tematu. A na początku dziennika znajdziesz wprowadzenie do praktyki z przykładami — na wypadek, gdybyś chciała zobaczyć, jak to wygląda w praktyce.

Ja też tak zaczynałam. Kłopot z pustą stroną jest prosty: za każdym razem trzeba samej zdecydować, co i jak zapisać. Ta decyzja kosztuje więcej niż samo pisanie i najczęściej właśnie na niej praktyka się urywa.

Prowadzenie usuwa ten koszt. Zamiast pytania „co dzisiaj napisać” masz gotowe pola do wypełnienia. To różnica między notesem, który leży w szufladzie, a praktyką, którą prowadzisz cztery miesiące.